عراقی‌ها برای عکس انداختن با تصویر رهبر شهید صف بستند

سال‌ها دشمنان میلیاردها دلار خرج کردند تا میان دو ملت ایران و عراق فاصله بیندازند اما امروز جمعیت میلیونی عراقی‌ها در نجف و کربلا که با در دست داشتن پرچم‌های ایران و تصاویر رهبر شهید اشک می‌ریزند، گویاترین پاسخ به تمام این توطئه‌هاست. «گرچه دوریم، به یاد تو سخن می‌گوییم؛ بُعد منزل نبود در سفر

«گرچه دوریم، به یاد تو سخن می‌گوییم؛ بُعد منزل نبود در سفر روحانی.» این بیت را رهبر شهید ایران در وصف دلتنگی زیارت امام حسین(ع) زمزمه می‌کردند؛ رهبری که هرگز کربلا را از یاد نبرد، هرچند محدودیت‌ها ایشان را از این قطعه از بهشت دور نگه داشته بود. اما امروز پس از حدود ۷۰ سال سال آرزوی دیرینه، پیکر مطهرش به کربلا رسید و نخستین زائر اربعین امسال شد.از روز گذشته جمعیت میلیونی در خیابان‌های منتهی به حرمین شریفین کربلا موج می‌زند اما این بار نه برای اربعین بلکه برای تشییع پیکر رهبری که خود سال‌ها آرزوی قدم گذاشتن در این خاک مقدس را داشت. پیر و جوان، زن و مرد، عراقی و ایرانی حتی افرادی از کشورهای دیگر، همگی با چشمانی اشکبار منتظرند تا آخرین وداع را با کسی انجام دهند که دلش در گرو عشق امام حسین(ع) می‌تپید.

سال‌ها دشمنان هزینه کردند، رسانه‌ها را به خط کردند و میلیاردها دلار خرج کردند تا میان دو ملت ایران و عراق فاصله بیندازند. اما امروز در کربلا، چه کسی می‌تواند انکار کند که تمامی این تلاش‌ها نقش بر آب شده است؟ همین جمعیت میلیونی که با پرچم‌های ایران در دست، با تصاویر رهبر شهید بر سینه و با اشک‌هایی که برایش جاری می‌کنند، گویاترین پاسخ را به دشمنان داده‌اند.یکی از خادمان حرم امام حسین(ع) با چشمانی بارانی می‌گوید: «شنیده بودم رهبر شهید دلتنگ کربلاست و دوست دارد به اینجا بیاید. از آن زمان، من و بسیاری از مردم و خادمان، شب‌های جمعه به نیابت از ایشان زائر کربلا می‌شدیم. حالا خودش آمده است. امروز نه تنها من، بلکه بسیاری از مردم و خادمان، سال‌ها به نیابت از ایشان زائر کربلا بودیم و نمی‌دانستیم روزی خواهد رسید که خود ایشان در میان ما حضور یابند.»

مردم عراق سنگ تمام گذاشته‌اند. موکب‌ها، خانه‌ها، کوچه‌ها و خیابان‌ها، همه و همه در خدمت عزاداران رهبر شهید هستند. کسانی که نه با پول و نه با تبلیغات، بلکه با عشق و ارادت قلبی امروز در اینجا گرد آمده‌اند.در میان جمعیت، صحنه‌های دیدنی از عکس انداختن مردم با پرچم ایران و تصاویر رهبر شهید به چشم می‌خورد. یکی با پرچم ایران آمده و آن را در کنار پرچم حشدالشعبی بالا نگه داشته و در بین‌الحرمین عکس می‌اندازد. دیگری روی فرش قرمز بین‌الحرمین نشسته و با عکسی قدیمی از رهبر شهید سخن می‌گوید.این صحنه تنها به یک نقطه محدود نیست. در مسیرهای منتهی به حرم امیرالمؤمنین(ع)، در بین‌الحرمین و اطراف حرم حضرت عباس(ع) و حرم امام حسین(ع) بارها تکرار می‌شود. این قاب‌ها برای نسل‌هایی است که خواهند آمد و از روزی خواهند پرسید که مردم عراق برای رهبر ایران چه کردند.

تلفن‌های همراه، بخش جدایی‌ناپذیر این مراسم هستند. هر چند قدم، گروهی در حال گرفتن عکس یا فیلم دیده می‌شوند. برخی تصاویر را همان لحظه برای اعضای خانواده خود ارسال می‌کنند و برخی دیگر آن‌ها را در شبکه‌های اجتماعی منتشر می‌کنند. آنچه در بسیاری از این قاب‌ها مشترک است، حضور همان عکس‌هایی است که شرکت‌کنندگان از خانه‌های خود همراه آورده‌اند.یکی از زنان عراقی که با چشمانی پر از اشک، تصویری از رهبر شهید را در دست دارد، می‌گوید: «۲۰ سال است که این تصویر روی دیوار خانه ما نقش بسته است. امروز این عکس را آورده‌ام تا در کنار پیکر رهبر شهید ایران با او خداحافظی کنم.»

ساعت به زمان موعود نزدیک می‌شود. جمعیت هر لحظه فشرده‌تر می‌شود. برخی نماز می‌خوانند، برخی قرآن تلاوت می‌کنند و برخی فقط در سکوت، با چشمانی خیس به راه خیره شده‌اند. فضا پر از دعا و زمزمه است. در میان جمعیت، گروهی ندای «لبیک یا حسین» سر می‌دهند و گروهی دیگر پاسخ می‌دهند: «لبیک سیدمجتبی.»این هم‌صدایی، نشان از پیوندی دارد که با هیچ توطئه‌ای گسستنی نیست. پیوند دو ملتی که امروز در سوگ مشترک گرد هم آمده‌اند تا به جهانیان نشان دهند که عشق به اهل‌بیت(ع) و ولایت، مرز نمی‌شناسد.