دغدغه‌مند معیشت مردم

بعضی سیاستمداران، اقتصاد را با نمودارها می‌شناسند؛ با درصدها، شاخص‌ها و گزارش‌های رسمی. اما رهبر شهید، اقتصاد را از زاویه دیگری می‌دید؛ از پشت سفره خانواده‌ها. گاهی یک رهبر، درباره بزرگ‌ترین مسائل جهان سخن می‌گوید؛ اما ذهنش درگیر ساده‌ترین دغدغه‌های مردم است. روز درختکاری بود. دوربین‌ها آمده بودند تا از کاشت چند نهال تصویری ثبت

بعضی سیاستمداران، اقتصاد را با نمودارها می‌شناسند؛ با درصدها، شاخص‌ها و گزارش‌های رسمی. اما رهبر شهید، اقتصاد را از زاویه دیگری می‌دید؛ از پشت سفره خانواده‌ها.

گاهی یک رهبر، درباره بزرگ‌ترین مسائل جهان سخن می‌گوید؛ اما ذهنش درگیر ساده‌ترین دغدغه‌های مردم است. روز درختکاری بود. دوربین‌ها آمده بودند تا از کاشت چند نهال تصویری ثبت کنند. انتظار می‌رفت سخن از محیط‌زیست، طبیعت یا آینده کشور باشد. اما ناگهان سخن به بازار میوه کشیده شد. به گرانی. به مردمی که شاید دیگر نتوانند به آسانی میوه بر سفره خود بگذارند.همین چند جمله، تصویری متفاوت از رهبر شهید انقلاب به نمایش گذاشت؛ مردی که از پرونده‌های پیچیده منطقه‌ای و معادلات جهانی سخن می‌گفت اما هم‌زمان نگران قیمت میوه، گوشت، مرغ، لبنیات، پوشک و شیر خشک کودکان نیز بود. برای او، سیاست از زندگی مردم جدا نبود.

حل مشکلات معیشتی، مسئله اولبعضی سیاستمداران، اقتصاد را با نمودارها می‌شناسند؛ با درصدها، شاخص‌ها و گزارش‌های رسمی. اما رهبر شهید، اقتصاد را از زاویه دیگری می‌دید؛ از پشت سفره خانواده‌ها.تورم برای او فقط یک عدد نبود؛ کوچک شدن سفره مردم بود. بیکاری تنها یک شاخص اقتصادی نبود؛ نگرانی جوانی بود که آینده‌اش را مبهم می‌دید. گرانی فقط افزایش قیمت کالاها نبود؛ دغدغه پدر و مادری بود که هر روز با حساب و کتاب بیشتری خرید می‌کردند.شاید به همین دلیل بود که در سخنان او، واژه «معیشت مردم» بارها و بارها تکرار می‌شد؛ نه به عنوان یک عبارت سیاسی بلکه به عنوان یکی از مهم‌ترین مسئولیت‌های حکمرانی. او بارها به مسئولان یادآوری می‌کرد که اگر زندگی مردم دشوار شود، هیچ موفقیت دیگری نمی‌تواند جای آن را پر کند.

مطالبه‌ای که هر سال تکرار می‌شدسال‌ها گذشت، دولت‌ها تغییر کردند، مدیران آمدند و رفتند؛ اما یک مطالبه همواره در صدر توصیه‌های رهبر شهید باقی ماند؛ اقتصاد. نام‌گذاری سال‌ها، خود روایت همین دغدغه است. کمتر دوره‌ای را می‌توان یافت که محور آن، تولید، اشتغال، سرمایه‌گذاری، مهار تورم، حمایت از کار و تولید یا تقویت اقتصاد نباشد. این تکرار از کمبود ایده نبود؛ از بزرگی مسئله بود.او می‌دانست که استقلال سیاسی بدون اقتصاد توانمند، آسیب‌پذیر است؛ عدالت بدون رونق تولید، تحقق نمی‌یابد و اقتدار ملی بدون معیشت مناسب مردم، استوار نمی‌ماند. از همین رو، بارها از مسئولان خواست که اقتصاد را به اولویت نخست خود تبدیل کنند؛ نه در شعار بلکه در عمل.

از سفره مردم تا آینده ایراندغدغه او، تنها درمان مشکلات روز نبود. وقتی از تولید سخن می‌گفت، به آینده اشتغال جوانان می‌اندیشید. وقتی از کاهش وابستگی به نفت می‌گفت، به استقلال نسل‌های آینده فکر می‌کرد. وقتی از اقتصاد دانش‌بنیان، حمایت از تولید ملی و مهار نقدینگی سخن می‌گفت، در واقع در پی ساختن اقتصادی بود که هر تکانه بیرونی، زندگی مردم را به هم نریزد.در نگاه او، مبارزه با تورم، افزایش تولید، مهار بیکاری و تقویت ارزش پول ملی، تنها برنامه‌های اقتصادی نبودند؛ راهی برای حفظ کرامت مردم بودند. او بارها تأکید کرد که مسئولان باید خود را در برابر مشکلات معیشتی مردم مسئول بدانند و هیچ مسئله‌ای را مهم‌تر از کاهش فشار اقتصادی بر خانواده‌ها تلقی نکنند.

رهبری که نبض جامعه را می‌شناختشاید بتوان از رهبرانی نام برد که تحولات جهان را خوب می‌شناختند؛ اما کمتر می‌توان رهبرانی را یافت که هم‌زمان نبض زندگی روزمره مردم را نیز چنین دقیق دنبال کنند.رهبر شهید در کنار همه دغدغه‌های بزرگ تمدنی، امنیتی و بین‌المللی، از ساده‌ترین مسائل زندگی مردم نیز غافل نبود. او می‌دانست اقتدار یک کشور، تنها در فناوری‌ها یا دستاوردهای سیاسی خلاصه نمی‌شود؛ اقتدار زمانی معنا پیدا می‌کند که مردم، طعم آن را بر سر سفره خود احساس کنند.شاید به همین دلیل است که اگر بخواهیم تصویری ماندگار از او ترسیم کنیم، تنها نباید به صحنه‌های بزرگ تاریخ نگاه کنیم؛ گاهی کافی است به همان لحظه‌ای بازگردیم که میان نهال‌های تازه کاشته‌شده ایستاد و از گرانی میوه سخن گفت. در همان تصویر کوتاه، یک حقیقت بزرگ نهفته بود؛ حقیقت مردی که فاصله میان عالی‌ترین مسائل حکمرانی و ساده‌ترین دغدغه‌های مردم را با هیچ دیواری از قدرت جدا نمی‌دید و باور داشت که موفقیت هر نظام پیش از هر چیز، باید در آرامش و کرامت زندگی مردم دیده شود.