جوانانی که در تشییع رهبر فرصت گریه کردن نداشتند

در حالی که صدای مداح، بغض جمعیت را در گلو می‌نشاند، دست‌های جوانی که فرصت گریه ندارند، مسیر را برای عبور جمعیت باز می‌کنند؛ اینجا جایی است که اشک و خدمت، در یک مسیر به هم می‌رسند. ویلچر کودکی به سختی از میان جمعیت عبور می‌کند. چند متر آن‌طرف‌تر، پیرمردی با عصا قدم برمی‌دارد. صدای

در حالی که صدای مداح، بغض جمعیت را در گلو می‌نشاند، دست‌های جوانی که فرصت گریه ندارند، مسیر را برای عبور جمعیت باز می‌کنند؛ اینجا جایی است که اشک و خدمت، در یک مسیر به هم می‌رسند.

ویلچر کودکی به سختی از میان جمعیت عبور می‌کند. چند متر آن‌طرف‌تر، پیرمردی با عصا قدم برمی‌دارد. صدای مداح در خیابان می‌پیچد: آقا خیلی دوست داشت بره کربلا… حالا داره راهی کربلا می‌شه.هر بار که این جمله تکرار می‌شود، اشک روی صورت خیلی‌ها جاری می‌شود؛ اما در حاشیه همین بغض، دانشجویانی هستند که فرصت اشک ریختن هم ندارند. یکی راه را برای عبور مردم باز می‌کند، یکی آب میان جمعیت پخش می‌کند و دیگری دست سالمندی را گرفته تا از میان ازدحام عبورش دهد.از حوالی ۲ بامداد، مردم با پرچم‌های سرخ مزین به «لبیک یا خامنه‌ای» و «یا لثارات الحسین» از مسیرهای مختلف خود را به خیابان انقلاب رسانده بودند. هنوز ساعت به ۸ صبح نرسیده بود که خیابان انقلاب دیگر گنجایش قدم‌های تازه را نداشت؛ موج جمعیت، آرام اما پیوسته، تمام مسیر را دربر گرفته بود.در میان این جمعیت میلیونی، آنچه بیش از هر چیز به چشم می‌آمد، جریان آرام اما منظم خدمت‌رسانی بود؛ خدمتی که بخش مهمی از آن را جامعه دانشگاهی بر عهده داشت.

برخلاف بسیاری از مراسم‌های پرجمعیت، موکب‌ها در مسیر اصلی مستقر نشده بودند تا مانعی برای حرکت مردم ایجاد نشود. بیشتر آن‌ها در کوچه‌های فرعی و حاشیه پیاده‌روها برپا شده بودند. تقریباً در ابتدای هر کوچه، موکبی از سوی مردم، هیئت‌ها، دانشگاه‌ها، مراکز آموزشی و گروه‌های جهادی برپا بود. آب، شربت، بسته‌های پذیرایی و خدمات درمانی اولیه، بی‌وقفه میان مردم توزیع می‌شد.در این میان، موکب‌های دانشجویی تنها محل پذیرایی نبودند. بسیاری از دانشجویان مسئولیت هدایت جمعیت، کمک به سالمندان، همراهی خانواده‌ها و امدادرسانی اولیه را بر عهده گرفته بودند تا در اوج ازدحام، مسیرهای عبور باز بماند.محمدرضا شیخ‌زاده، دانشجوی سال آخر که از نخستین ساعات بامداد در یکی از موکب‌های دانشجویی مشغول خدمت بود، به خبرنگار فارس می‌گوید: هرچه به صبح نزدیک‌تر شدیم، جمعیت بیشتر و حرکت سخت‌تر شد. راستش امروز فرصت نکردیم مثل بقیه عزاداری کنیم؛ بیشتر حواسمان به این بود که عزاداری برای مردم سخت نشود. اگر توانسته باشیم مسیر را برای عبور یک سالمند باز کنیم یا به کسی که از گرما حالش بد شده کمک کنیم، برای ما همین کافی است.چند قدم آن‌سوتر، مریم نقی‌زاده، دانشجوی علوم تربیتی، در حالی که بطری‌های آب را میان عزاداران توزیع می‌کند، می‌گوید: امروز بیشتر از هر چیز معنای کار جمعی را دیدیم. هر کسی گوشه‌ای از کار را گرفته بود؛ یکی آب پخش می‌کرد، یکی مسیر را باز نگه می‌داشت و دیگری به سالمندان کمک می‌کرد. شاید سهم ما کوچک باشد، اما اگر باعث شود مردم با آرامش بیشتری در مراسم حضور داشته باشند، ارزشش را دارد.

در کنار دانشجویان، دانشگاه جامع علمی‌کاربردی نیز بخشی از ظرفیت‌های خود را برای خدمت‌رسانی بسیج کرده بود. محمدعلی‌اکبری، رئیس این دانشگاه، در گفت‌وگو با فارس از تشکیل کمیته‌های اجرایی، پشتیبانی و حراست خبر داد و گفت: علاوه بر برپایی موکب‌های فرهنگی و پذیرایی، امکانات سلف‌سرویس و خوابگاه‌های دانشگاه برای اسکان زائران شهرستانی فراهم شده و تیم‌های امدادی و پزشکی نیز در مراکز وابسته به دانشگاه مستقر بودند.