آرژانتین و انگلیس؛ نبوغ برنده می‌شود یا ساختار؟

دومین دیدار نیمه‌نهایی جام جهانی چهارشنبه شب برگزار می‌شود. بازی آرژانتین و انگلیس از نظر سیاسی همیشه جنجالی بوده. آن‌ها در زمین هم تیم‌هایی با منطق متفاوت‌اند. گروه ورزشی فارس؛ بازی آرژانتین و انگلیس فقط تقابل دو قدرت تاریخی فوتبال جهان نیست. از نظر فنی، این مسابقه رویارویی دو تیم با منطق‌هایی تقریباً متفاوت است؛

دومین دیدار نیمه‌نهایی جام جهانی چهارشنبه شب برگزار می‌شود. بازی آرژانتین و انگلیس از نظر سیاسی همیشه جنجالی بوده. آن‌ها در زمین هم تیم‌هایی با منطق متفاوت‌اند.

گروه ورزشی فارس؛ بازی آرژانتین و انگلیس فقط تقابل دو قدرت تاریخی فوتبال جهان نیست. از نظر فنی، این مسابقه رویارویی دو تیم با منطق‌هایی تقریباً متفاوت است؛ آرژانتینی که ساختار خود را برای آزاد کردن لیونل مسی تغییر داده و انگلیسی که تلاش می‌کند با پرس، دوندگی، عرض و ارتباط میان هری کین و جود بلینگام مسائل بازی را حل کند.هر دو تیم به ستاره‌های اصلی خود وابسته‌اند، اما نوع این وابستگی یکسان نیست. آرژانتین تقریباً تمام خلاقیت نهایی خود را حول مسی می‌سازد. انگلیس نیز برای گل‌زنی به کین و بلینگام وابستگی زیادی دارد؛ دو بازیکنی که ۱۲ گل از ۱۳ گل این تیم در تورنمنت را به ثمر رسانده‌اند و تنها گلزن دیگر انگلیس مارکوس رشفورد بوده است.بنابراین سؤال اصلی این نیست که کدام تیم ستاره بزرگ‌تری دارد؛ سؤال این است که کدام تیم بهتر می‌تواند ستاره حریف را محدود و بازیکن تعیین‌کننده خودش را آزاد کند.

تغییر آرژانتین از ۲-۴-۴ به ۲-۱-۳-۴

آرژانتین تورنمنت را با ساختاری نزدیک به ۲-۴-۴ خطی آغاز کرد. تیاگو آلمادا در سمت چپ نقش وینگری تکنیکی و متمایل به مرکز را داشت و رودریگو دی‌پائول در سمت راست، علاوه بر کمک هجومی، بخش بزرگی از وظایف دفاعی و پوشش مسی را انجام می‌داد.اما درخشش لئاندرو پارادس، لیونل اسکالونی را به سمت ساختار ۲-۱-۳-۴ سوق داد؛ آرایشی با لوزی میانی که پارادس در قاعده آن قرار می‌گیرد، دی‌پائول در راست، انزو فرناندز در چپ و مک‌آلیستر در جلوی آنها بازی می‌کنند.

این تغییر یک مزیت روشن داشت. آرژانتین نفرات بیشتری در مرکز زمین قرار داد و توانست روی هافبک‌های حریف فشار بیشتری ایجاد کند. پارادس کیفیت بالایی در گردش توپ، تغییر جهت بازی و ارسال پاس‌های عمودی دارد. حضور او باعث شد فرناندز و دی‌پائول بتوانند کمی بالاتر بازی کنند و مسی نیز برای دریافت توپ مجبور نباشد دائماً تا کنار مدافعان خودی عقب بیاید.اما این لوزی یک هزینه سنگین دارد یعنی کناره‌ها.

نقطه ضعف طبیعی لوزی آرژانتین

در سیستم ۲-۱-۳-۴ لوزی، تیم وینگر کلاسیک ندارد و عرض باید توسط مدافعان کناری تأمین شود. در فاز دفاعی نیز هافبک‌های کناری لوزی باید مسافت زیادی را طی کنند تا به کناره‌ها برسند و از فولبک‌ها حمایت کنند.

این مسئولیت در آرژانتین سنگین‌تر است، زیرا مسی در فاز دفاعی دوندگی بسیار محدودی دارد. این تصمیم قابل‌درک است؛ آرژانتین می‌خواهد انرژی مسی را برای لحظات تعیین‌کننده حفظ کند. اما نتیجه این است که سایر هافبک‌ها باید بخشی از فضای او را نیز پوشش دهند.اگر انگلیس بتواند توپ را سریع از یک سمت به سمت دیگر منتقل کند، دی‌پائول، مک‌آلیستر و پارادس مجبور به شیفت‌های طولانی خواهند شد. در چنین شرایطی، فاصله میان هافبک کناری لوزی و مدافع کناری باز می‌شود و وینگرهای انگلیس می‌توانند موقعیت‌های یک‌در‌برابر‌یک بسازند.سوئیس در بازی قبل نشان داد سمت راست دفاع آرژانتین قابل‌ نفوذ است. اندویه با سرعت و حرکت‌های مستقیم خود بارها در این منطقه فضا پیدا کرد. حالا آرژانتین باید با بازیکنانی مثل آنتونی گوردون، بوکایو ساکا یا نونی مادوئکه روبه‌رو شود؛ وینگرهایی که هم سرعت دارند و هم می‌توانند بدون توپ به پشت فولبک حمله کنند.

مسی متمایل به سمت راست

مسی در دو مسابقه اخیر بیشتر به سمت راست متمایل شده است. این جابه‌جایی فقط بازگشت به موقعیت قدیمی او نیست؛ راهی برای فرار از تراکم مرکز زمین نیز محسوب می‌شود.

در مرکز، حریفان معمولاً یک هافبک دفاعی و دو مدافع را نزدیک مسی نگه می‌دارند. اما در سمت راست، اگر دی‌پائول، مدافع کناری و یکی از مهاجمان حرکت مناسبی داشته باشند، مسی می‌تواند زمان و فضای بیشتری برای دریافت توپ پیدا کند.حرکت مهاجم به عمق، مدافع مرکزی را عقب می‌برد. اضافه شدن دی‌پائول یا فولبک، مدافع کناری حریف را مشغول می‌کند و مسی می‌تواند در نیم‌فضای راست صاحب توپ شود؛ جایی که هم امکان پاس عمقی دارد، هم می‌تواند به مرکز حرکت کند و هم برای شوت با پای چپ زاویه بسازد.بااین‌حال، وابستگی آرژانتین به مسی یک شمشیر دولبه است. وقتی مسی در اوج باشد، آرژانتین برای خلق موقعیت مشکل چندانی ندارد. اما در بازی با مصر دیدیم که وقتی او در حدود ۶۰ دقیقه نخست از جریان مسابقه دور بود، آرژانتین برای باز کردن دفاع حریف راه‌حل‌های محدودی داشت.آرژانتین بازیکنان باکیفیتی مانند آلوارز، لائوتارو، آلمادا و مک‌آلیستر دارد، اما همچنان بیشترین تصمیم‌های نهایی باید از پای مسی عبور کند.

انگلیس؛ ساختار منظم‌تر و دوندگی هدفمند

انگلیس شاید در همه مسابقات نمایش درخشانی ارائه نکرده باشد؛ توماس توخل حتی پس از پیروزی برابر نروژ از اشتباهات فنی و بازی نامنظم تیمش انتقاد کرد. بااین‌حال، انگلیس از نظر ساختاری ایراد بنیادین بزرگی ندارد.تیم توخل می‌تواند پرس کند، در میدبلاک دفاع کند، مستقیم بازی کند، از کناره‌ها حمله کند و در لحظات لازم مالکیت توپ را کنترل کند. مهم‌تر از همه، دوندگی بازیکنان انگلیس در خدمت نقش‌های تاکتیکی است.بلینگام یکی از پرتلاش‌ترین بازیکنان هجومی تورنمنت بوده و دوندگی‌های انفجاری او فقط برای فشار آوردن نیست؛ بخش بزرگی از گل‌هایش از ورودهای زمان‌بندی‌شده به محوطه به دست آمده است. گوردون نیز با دویدن‌های مداوم پشت مدافعان، عرض و عمق حمله انگلیس را تأمین می‌کند.این همان چیزی است که لوزی آرژانتین را تهدید می‌کند. اگر انگلیس با سرعت توپ را به کناره‌ها برساند و همزمان بلینگام را از مرکز به محوطه اضافه کند، مدافعان آرژانتین باید هم وینگر، هم فولبک و هم دونده دیررس را کنترل کنند.

شعاع حرکتی کین؛ مسئله بزرگ مدافعان آرژانتین

هری کین فقط یک مهاجم تمام‌کننده نیست. او بارها عقب می‌آید، بین خطوط توپ می‌گیرد و برای وینگرها یا بلینگام پاس ارسال می‌کند.

این حرکات می‌تواند مدافعان آرژانتین را وارد یک تصمیم دشوار کند. اگر کریستین رومرو یا لیساندرو مارتینز همراه کین جلو بیایند، فضای پشت آن‌ها برای نفوذ گوردون، ساکا و بلینگام باز می‌شود. اگر مدافعان عقب بمانند، کین می‌تواند آزادانه بچرخد و پاس نهایی ارسال کند.نقش پارادس در این مسابقه بسیار مهم است. او باید مسیر پاس به کین را کنترل کند، اما نباید آن‌قدر عقب برود که فضای مقابل خط هافبک خالی شود. از طرف دیگر، اگر بیش از حد روی کین متمرکز شود، بلینگام می‌تواند از پشت سرش به محوطه حمله کند.گل بلینگام مقابل نروژ نمونه روشنی از این ویژگی بود؛ او منتظر نماند توپ به پایش برسد، بلکه لحظه ایجاد فضا را تشخیص داد و با شتاب وارد محوطه شد. این نوع دوندگی دقیقاً همان چیزی است که مدافعان مسن‌تر یا کم‌تحرک‌تر آرژانتین را آزار می‌دهد.

انگلیس چگونه باید مسی را مهار کند؟

اشتباه بزرگ انگلیس می‌تواند تمرکز کامل روی شخص مسی باشد. مهار او فقط با قرار دادن یک بازیکن یارگیر امکان‌پذیر نیست؛ زیرا مسی با یک حرکت کوتاه می‌تواند یار مستقیم را از صحنه خارج کند.انگلیس باید مسیر رسیدن توپ به مسی را محدود کند. فشار روی پارادس، دی‌پائول و مدافعان مرکزی اهمیت بیشتری از تعقیب دائمی خود مسی دارد. اگر انگلیس بتواند آرژانتین را به پاس‌های بلند وادار کند، مسی کمتر در شرایط مناسب و رو به دروازه صاحب توپ خواهد شد.اما پرس انگلیس نیز ریسک دارد. اگر آرژانتین خط اول فشار را با پارادس، مک‌آلیستر و پاس‌های کوتاه بشکند، مسی می‌تواند در فضای پشت هافبک‌های انگلیس توپ بگیرد. آنجا دیگر یک لحظه تأخیر برای ایجاد موقعیت کافی است.بنابراین رایس-اندرسون و بلینگام باید فاصله خود را حفظ کنند. یکی می‌تواند روی صاحب توپ فشار بگذارد، اما دیگری باید فضای مقابل مدافعان را ببندد.

آرژانتین باید مراقب چه چیزی باشد؟

اولین خطر، کناره‌هاست. آرژانتین نباید اجازه دهد مدافعان کناری‌اش دائماً در موقعیت دو‌برابر‌یک قرار بگیرند. دی‌پائول و انزو فرناندز باید به‌موقع به عرض زمین برسند، حتی اگر این موضوع تراکم لوزی را موقتاً کاهش دهد.دومین خطر، ارتباط کین و بلینگام است. کین نباید آزادانه میان خطوط بچرخد و بلینگام نیز نباید بدون تعقیب وارد محوطه شود. یکی از هافبک‌های آرژانتین باید حرکت بلینگام را تا پایان دنبال کند؛ فقط واگذار کردن او به مدافعان مرکزی کافی نیست.سومین خطر، فشار پس از لو دادن توپ است. انگلیس یکی از تیم‌هایی است که می‌تواند پس از بازپس‌گیری مالکیت خیلی سریع حمله کند. اگر فولبک‌های آرژانتین جلو باشند و توپ در مرکز از دست برود، گوردون و ساکا فضای بزرگی برای دویدن خواهند داشت.

ضربات ایستگاهی؛ سلاح مشترک دو تیم

ضربات شروع مجدد می‌تواند نقش مهمی در نتیجه بازی داشته باشد. انگلیس سال‌هاست روی کرنرها، ضربات آزاد و توپ‌های دوم برنامه دارد. حضور کین، استونز، گِهی، بلینگام و بازیکنان بلندقد، این تیم را در نبردهای هوایی خطرناک می‌کند.این موضوع مقابل آرژانتینی اهمیت بیشتری دارد که از نظر میانگین قد و قدرت هوایی، برتری واضحی نسبت به انگلیس ندارد.اما آرژانتین نیز در این جام از ضربات ایستگاهی پنج گل به ثمر رسانده است. ارسال‌های مسی به یکی از سلاح‌های مهم تیم اسکالونی تبدیل شده‌ است.بنابراین بازی فقط با جریان آزاد تعیین نمی‌شود. یک کرنر، ضربه آزاد یا حتی پرتاب بلند می‌تواند تمام محاسبات تاکتیکی را تغییر دهد.

دفاع آرژانتین بهتر از چیزی است که دیده می‌شود

با وجود صحبت درباره ضعف‌های آرژانتین، نباید فراموش کرد که این تیم از نظر کیفیت موقعیت‌های داده‌شده یکی از بهترین خطوط دفاعی جام را داشته است.آرژانتین به‌طور میانگین فقط حدود ۰.۵۲ گل مورد انتظار در هر ۹۰ دقیقه به حریف داده و بیش از نیمی از شوت‌های رقبا را به بیرون محوطه جریمه رانده است. تا این مرحله نیز هیچ حریفی نتوانسته از داخل محوطه شش‌قدم به دروازه آرژانتین شوت بزند.این آمار نشان می‌دهد ساختار دفاعی اسکالونی، با وجود ضعف کناره‌ها و دوندگی محدود مسی، همچنان مرکز محوطه را بسیار خوب محافظت می‌کند. مسئله انگلیس فقط رسیدن به اطراف محوطه جریمه نیست؛ آن‌ها باید راه ورود به مناطق نزدیک دروازه را پیدا کنند.اینجاست که حرکات کین، بلینگام و ارسال‌های دقیق از کناره‌ها اهمیت پیدا می‌کند.

آرژانتین می‌خواهد مرکز زمین را با لوزی خود کنترل کند، پارادس را به محور گردش توپ تبدیل کند و مسی را در نیم‌فضای راست آزاد کند. انگلیس می‌خواهد با پرس، جابه‌جایی سریع توپ، حمله از کناره‌ها و نفوذهای بلینگام، نقاط ضعف طبیعی این لوزی را هدف قرار دهد.آرژانتین بیش از حد به مسی وابسته است، اما این وابستگی تا امروز هشت گل و حضور در نیمه‌نهایی را به همراه داشته است. انگلیس از نظر ساختاری متعادل‌تر است، اما در گل‌زنی تقریباً به دو بازیکن وابسته مانده: کین و بلینگام.اگر انگلیس بتواند پارادس را از بازی خارج کند، توپ را سریع به کناره‌ها برساند و کین و بلینگام رابطه موثری با وینگرها داشته باشند، آرژانتین شب دشواری را خواهد شد.اما اگر آرژانتین پرس اول انگلیس را بشکند و مسی در سمت راست رو به دروازه صاحب توپ شود، تمام برتری‌های فیزیکی و ساختاری انگلیس می‌تواند با یک پاس از بین برود.انگلیس می‌خواهد مسابقه را با انرژی، عرض و ساختار ببرد؛ آرژانتین می‌خواهد آن را به لحظه‌ای برساند که مسی تصمیم نهایی را بگیرد.