پیش‌بینی حاج‌قاسم از جنگ رمضان و بستن تنگه هرمز

هفت سال پیش، حاج‌قاسم آینده را پیش‌بینی کرد؛ از جنگی گفت که هنوز نیامده بود؛ از «جنگ رمضان»، رویارویی با آمریکا و رژیم صهیونیستی و بستن تنگه هرمز. حالا صدای همان فرماندهٔ شهید از دل آرشیو بیرون آمده و جملاتی که آن روز تحلیل به نظر می‌رسیدند، امروز رنگ واقعیت گرفته‌اند. خبرگزاری فارس ـ کرمان:

خبرگزاری فارس ـ کرمان: اردیبهشت‌ماه ۱۳۹۸، چند ماه مانده به شهادت حاج قاسم، او در جمع پیشکسوتان و فرماندهان لشکر ۴۱ ثارالله سخنانی بر زبان آورد که امروز، شنیدن دوباره آنها معنای دیگری پیدا کرده است.حاج‌قاسم با همان صراحت و صلابت همیشگی، از احتمال رویارویی مستقیم ایران با آمریکا و رژیم صهیونیستی سخن گفت؛ از جنگی که اگر روزی آغاز شود، فقط در یک نقطه متوقف نخواهد ماند.آن روز، هنوز «جنگ رمضان» در تقویم نیامده بود. هنوز تنگه هرمز به یکی از اصلی‌ترین نقاط تقابل تبدیل نشده بود و هنوز کسی نمی‌دانست چند ماه بعد، همان مردی که با اطمینان از آینده حرف می‌زند، دیگر در میان مردم نخواهد بود.حالا بنیاد حفظ و نشر آثار شهید سپهبد حاج‌قاسم سلیمانی، گزیده‌ای از همان سخنرانی را منتشر کرده است؛ ویدئویی مربوط به اردیبهشت ۱۳۹۸ که در جمع پیشکسوتان و فرماندهان لشکر ۴۱ ثارالله بیان شده بود.

«بستن تنگه هرمز، برنامه رسمی جمهوری اسلامی است»

حاج‌قاسم در آن سخنرانی، از تهدیدهای آمریکا علیه صادرات نفت ایران گفت؛ اما پاسخ او فقط یک هشدار معمولی نبود.او تأکید کرد، اگر فشار بر ایران افزایش پیدا کند، پیامد آن فقط متوجه ایران نخواهد بود.حرفش روشن بود؛ اگر نفت ایران به فروش نرسد، نفت دیگری هم نباید به فروش برسد.حاج قاسم این مسئله را واقعیتی قابل تحقق دانست و با صراحت گفت: «بستن تنگه هرمز، برنامه جمهوری اسلامی است.»این جمله، سال‌ها در یک آرشیو باقی ماند. اما امروز، وقتی دوباره شنیده می‌شود، دیگر فقط یک جمله از یک سخنرانی قدیمی نیست؛ تبدیل به بخشی از روایتی شده که تحولات سال ۱۴۰۵ معنای تازه‌ای به آن داده است.

۱۶۰۰ کیلومتر ساحل؛ جغرافیایی که حاج‌قاسم آن را می‌شناخت

حاج‌قاسم در ادامه، از جغرافیای ایران و مزیت راهبردی کشور سخن گفت. از ۱۶۰۰ کیلومتر خط ساحلی؛ از جزایری مانند هنگام، قشم و کیش؛ و از نفتکش‌هایی که برای عبور از مسیرهای حیاتی انرژی منطقه، از کنار سواحل ایران عبور می‌کنند.او حضور نیروهای نظامی بیگانه در خلیج‌فارس را نیز بخشی از یک تقابل بزرگ‌تر می‌دانست و تأکید داشت قدرت جمهوری اسلامی را نمی‌توان صرفاً با معیارهای متعارف نظامی سنجید.اینجا همان نقطه‌ای است که نگاه حاج‌قاسم از یک درگیری احتمالی فراتر می‌رود؛ او درباره قدرت نامتقارن ایران حرف می‌زند؛ قدرتی که برای یک روز خاص ساخته نشده بود، بلکه به گفته خودش، ایران از مدت‌ها پیش برای دفاع آماده شده بود.

«هر فشاری بر ما، در فشار بر دیگران منعکس می‌شود»

حاج‌قاسم فقط از میدان نظامی سخن نمی‌گفت. او جنگ را مجموعه‌ای از فشارهای اقتصادی، روانی، سیاسی و امنیتی می‌دید.در بخشی دیگر، با اشاره به فشارهای دشمن و جایگاه جمهوری اسلامی، تأکید کرد که هر اتفاقی برای ایران، آثار خود را در جهان اسلام خواهد داشت.او همچنین به کاهش اعتبار نظامی آمریکا پس از شکست‌هایش در منطقه اشاره کرد و تصویری از سفر رئیس‌جمهور وقت آمریکا به عراق را یادآور شد؛ سفری که در تاریکی و با تدابیر شدید امنیتی انجام شد.برای حاج‌قاسم، این تصویر فقط یک خاطره سیاسی نبود؛ نمادی از تغییر معادله قدرت در منطقه بود.معادله‌ای که به اعتقاد او، آمریکا دیگر نمی‌توانست مانند گذشته آن را تعیین کند.

جنگ رمضان؛ حرفی که سال‌ها در آرشیو ماند

و بعد، می‌رسیم به جمله‌ای که امروز بیش از همیشه شنیدنی است.حاج‌قاسم از جنگی سخن گفت که ممکن است روزی میان ایران و آمریکا و رژیم صهیونیستی شکل بگیرد؛ جنگی که ابعاد آن محدود به یک میدان نخواهد بود.او از «جنگ رمضان» سخن گفت. آن زمان، این حرف بخشی از یک تحلیل درباره آینده بود. امروز اما جنگ‌رمضان ۱۴۰۵ در برابر چشم مردم قرار گرفت.فیلمی که بنیاد مکتب حاج‌قاسم در سال ۱۴۰۵ از آن سخنرانی منتشر کرد، دقیقاً به همین دلیل مورد توجه قرار گرفت؛ زیرا در آن، حاج‌قاسم درباره قدرت دفاعی ایران در جنگ احتمالی با آمریکا و رژیم صهیونیستی، بستن تنگه هرمز و نحوه پاسخ منطقه‌ای ایران سخن می‌گوید.هفت سال فاصله میان آن سخنرانی و امروز، حالا به یک پل تاریخی تبدیل شده است. یک سوی پل، حاج‌قاسمی ایستاده که هنوز زنده بود و درباره آینده حرف می‌زد.سوی دیگر، میدانی است که پس از شهادت او شکل گرفته و بسیاری از همان موضوعات، امروز در مرکز تحولات منطقه قرار گرفته‌اند.

از سخن تا میدان؛ تنگه‌ای که دوباره در مرکز ماجرا قرار گرفت

حاج‌قاسم درباره تنگه هرمز، صرفاً از یک موقعیت جغرافیایی حرف نمی‌زد. او آن را بخشی از توان راهبردی جمهوری اسلامی می‌دانست؛ نقطه‌ای که در صورت تشدید فشار علیه ایران می‌توانست در معادلات منطقه‌ای نقشی تعیین‌کننده پیدا کند.سال‌ها بعد، در جریان جنگ رمضان ۱۴۰۵، تنگه هرمز بار دیگر به یکی از اصلی‌ترین محورهای رویارویی تبدیل شد و موضوع کنترل و عبور و مرور در این آبراه، در مرکز اخبار جنگ قرار گرفت.به این ترتیب، جمله‌ای که حاج‌قاسم در سال ۱۳۹۸ با قاطعیت بر زبان آورد، امروز در متن یک بحران واقعی دوباره خوانده می‌شود.این همان نقطه‌ای است که آرشیو، دیگر فقط آرشیو نیست. تصویر قدیمی حاج‌قاسم، به ناگاه به یک قاب زنده از امروز تبدیل می‌شود.

مردی که از آینده حرف می‌زد

شاید مهم‌ترین بخش ماجرا همین باشد. حاج‌قاسم آن روز از پشت تریبون، درباره اتفاقی حرف می‌زد که هنوز رخ نداده بود.او دیگر امروز نیست تا ببیند آن سخنان چگونه دوباره از دل آرشیو بیرون آمده‌اند. اما صدایش مانده است. جمله‌هایش مانده است.تحلیلی که آن روز درباره قدرت ایران، جغرافیای منطقه، تنگه هرمز و پاسخ به فشار دشمن ارائه کرد، امروز در شرایطی دوباره شنیده می‌شود که بسیاری از همان موضوعات، به متن تحولات منطقه بازگشته‌اند.و این شاید عجیب‌ترین بخش داستان باشد؛ مردی که خودش در قاب امروز حضور ندارد، اما صدای سال ۱۳۹۸ او هنوز برای امروز حرف دارد.

حرف آخر…

گاهی تاریخ را نباید از روی نقشه‌ها خواند؛ باید از روی صداها شنید.صدای حاج‌قاسم در اردیبهشت ۱۳۹۸، حالا از دل یک آرشیو بیرون آمده است؛ صدای فرمانده‌ای که چند ماه پیش از شهادتش، درباره جنگی احتمالی، درباره آمریکا و رژیم صهیونیستی، درباره پاسخ منطقه‌ای ایران و درباره تنگه هرمز سخن می‌گفت.آن روز شاید بسیاری از این جملات را یک تحلیل سیاسی ـ نظامی می‌دیدند.امروز اما، وقتی دوباره همان صدا شنیده می‌شود، فاصله میان «آن روز» و «امروز» آدم را به فکر فرو می‌برد.حاج‌قاسم دیگر نیست. اما سخنانش هست و بعضی سخنان، وقتی زمان از راه می‌رسد، از «حرف» عبور می‌کنند و تبدیل به تاریخ می‌شوند.

اردیبهشت ۱۳۹۸، حاج‌قاسم از «جنگ رمضان» گفت؛ از تنگه هرمز گفت؛ از روزی گفت که فشار بر ایران، پاسخ خود را در منطقه پیدا خواهد کرد. هفت سال بعد، همان سخنان از دل آرشیو بیرون آمدند؛ درست در روزهایی که جنگ رمضان و تنگه هرمز، دوباره در مرکز تاریخ ایستاده‌اند.آری، حاج‌قاسم سال‌ها پیش یک چیز را روشن کرده بود؛ ما از هیاهوی دشمن نمی‌ترسیم. امروز این ایستادگی فقط به قدرت نیروهای مسلح خلاصه نمی‌شود؛ مردم در میدانند، مسئولان در کنار مردم ایستاده‌اند و وحدت ملی، پشتوانه این نبرد است. در کنار همه اینها، تنگه هرمز نیز یک برگ برنده راهبردی در دست ایران است؛ برگ برنده‌ای که معادلات دشمن را به چالش می‌کشد. اینجا دیگر سخن از ترس نیست؛ سخن از ملتی است که ایستاده، میدان را خالی نکرده و باور دارد که در پایان این نبرد، پیروزی از آنِ ایران است.»